Σκάζουν οι σπόροι του σταχυού απ’ την αύξηση του χρυσαφιού.
Εδώ κι εκεί, σταγόνες κόκκινες, οι παπαρούνες,
και, μες στα στάχυα,
μια νέα κόρη
με τα ματόκλαδα μακριά σαν μίσχους κριθαριού.
Μαζεύει με το βλέμμα της αίθρια δεμάτια τ’ ουρανού
και τραγουδάει.
Εγώ πλαγιάζω μες στη σκιά των φαρμακόχορτων
χωρίς επιθυμίες, χωρίς τύψεις, χωρίς λύπες,
χωρίς ορμές – μονάχα σώμα
και χώμα.
Η νέα κόρη τραγουδάει.
Εγώ ακούω.
Στα ζεστά χείλη της γεννιέται η ψυχή μου.
Share: